anna lascari

Anna Lascari
installation, 2016

who knows why one photographs the things one does

[…]a flaneur through this city since my return, approximately nine years ago, I collect, without any conscious reason or research design, images of perfectly ephemeral narratives of the urban landscape, fragments of insignificant interventions which, inert though they appear on the surface, nevertheless inscribe the face and the everyday life of the city […] details, trappings and markings, symbols that facilitate the flow of social perfomances, modifications and interpositions of the social subject on public space, shapes that are recognizable, with a codified symbolic function and images without overt reference, trace upon trace, are articulated in my archive as inoperative experiences with none of the intentional charge of a nostalgic reminder, but as a momentary promise of return, as a mnemonic reference which might, at some point, enforce a return, might recall the random memorandum transforming it into conscious narrative […] testimonies of the eye which, whether accidentally or not, “fell” on something and subconsciously preserved the picture, Benjamin’s “flash image” […] I went back to the archive, the obsessive recording of those footnotes which are without knowledge of why and occasionally of when and where, and from the representation of the subconsciously imprinted image, I articulated a conscious discourse, a narrative on the non-normalcy of the familiar. Dreaming and walking #1, #2, #3 and #4 are reflections of fragmented reminders of the urban landscape.

εγκατάσταση ,2016
ποιος ξέρει γιατί κανείς φωτογραφίζει ό,τι φωτογραφίζει

[…] περιπατητής σε αυτή την πόλη, από τότε που επέστρεψα περίπου εννέα χρόνια πριν, συλλέγω, χωρίς κανένα συνειδητό λόγο ή βάσει κάποιας έρευνας, εικόνες από απολύτως εφήμερες αφηγήσεις του αστικού τοπίου, θραύσματα ασήμαντων παρεμβάσεων που στέκονται φαινομενικά αδιάφορα, αλλά χαράζουν την όψη και την καθημερινότητα της πόλης […] λεπτομέρειες, παγίδες και στίγματα, σύμβολα που συνηγορούν στην επιτέλεση της κοινωνικής ροής, αλλοιώσεις και επεμβάσεις του κοινωνικού υποκειμένου στο δημόσιο χώρο, σχήματα αναγνωρίσιμα με κωδικοποιημένο λειτουργικό συμβολισμό και εικόνες χωρίς καμία πρόδηλη αναφορά, ίχνος πάνω στο ίχνος, στο αρχείο μου αρθρώνονται ως ανενεργές εμπειρίες χωρίς κανένα εσκεμμένο πρόσημο νοσταλγικής υπενθύμισης, αλλά, ως μια στιγμιαία υπόσχεση επιστροφής, ως μια μνημονική αναφορά που ίσως κάποτε θα επιβάλλει την επιστροφή, θα ανακαλέσει την τυχαία υπόμνηση μετατρέποντας την σε συνειδητή αφήγηση […] μαρτυρίες του βλέμματος που τυχαία ή μη «έπεσε» και ασυνείδητα κράτησε την εικόνα, το flash image του Benjamin […] επέστρεψα στο αρχείο, στην εμμονική καταγραφή αυτών των υποσημειώσεων οι οποίες στερούνται τη γνώση, του γιατί και ενίοτε τη μνήμη του πότε και του πού, και από την αναπαράσταση της υποσυνείδητα αποτυπωμένης εικόνας, διατύπωσα ένα συνειδητό λόγο, μια αφήγηση της μη κανονικότητας του γνώριμου. Το dreaming and walking #1, #2, #3 και #4 είναι αντανακλάσεις θραυσματικών υπομνήσεων του αστικού τοπίου.