artemis potamianou




The work «Look, Listen, Learn, It’s history…» places the spectator in an almost scopophilic game of viewing a collection of the artist’s personal objects from her adolescence, creating a mental keyhole for the sake of the exploration of a personal diary and of what that means. The spectator is invited to reconstruct a utopian and, at the same time, nostalgic universe, by means of her own associations and perceptions. The reading is personal each time.
Musical bits, photographs and slides, books, create the coordinates of a microcosm made of the artist’s personal “trophies”, in an installation that refers directly to the work of Joseph Kosuth Information Room (Special Investigation, 1970) as well as to the work of Christo and Jeanne-Claude.
The installation attempts to deconstruct the art object’s process of production in order to reconstruct it with the spectator as participant in a sharing and collaborating role, thus transforming a strictly personal process into a channel of/opportunity for communication. A u-topia is thus suggested: a place full of promise for optimal understanding and interaction between the creator and viewer but, simultaneously, a place that is non-existent.


Αρτεμις Ποταμιάνου


Ενα σχεδόν ηδονοβλεπτικό παιχνίδι θέασης μιας προσωπικής συλλογής αντικειμένων από την εφηβική της εποχή, μια νοητή κλειδαρότρυπα, ένα παιχνίδι εξερεύνησης ενός προσωπικού ημερολογίου και το τι αυτό σημαίνει.
Ο θεατής εδώ καλείται να ανασυνθέσει ένα κόσμο ουτοπικό και συνάμα νοσταλγικό, επιστρατεύοντας τους συνειρμούς και τις προσλαμβάνουσες του. Η δική του ανάγνωση παράγει ένα προσωπικό, διαφορετικό αποτέλεσμα.
Μουσικά ακούσματα, φωτογραφίες και slices, βιβλία, χαρτογραφούν ένα μικρό-κόσμο από προσωπικά «τρόπαια» της καλλιτέχνιδος, συνθέτοντας μια εγκατάσταση που παραπέμπει άμεσα στο έργο του Joseph Kosuth Information Room (Special Investigation, 1970) όσο και στα έργα των Christo και Jeanne-Claude.
Η εγκατάσταση επιχειρεί να αποδομήσει την παραγωγική διαδικασία του καλλιτεχνικού αντικειμένου με σκοπό να ανασυνθέσει τα βήματα με τον θεατή συνοδοιπόρο, κοινωνό και συνεργάτη, μετατρέποντας έτσι μια αυστηρά προσωπική διεργασία, σε δίαυλο και ευκαιρία επικοινωνίας.
Επιχειρείται με αυτό τον τρόπο ένας ου-τόπος: ένας τόπος γεμάτος υποσχέσεις για την μέγιστη κατανόηση και διάδραση μεταξύ δημιουργού και θεατή, αλλά και ταυτόχρονα ένας τόπος μη-υπαρκτός.