giorgos papadatos

TRANSITIONAL MONUMENT FOR THE FUTURE (Repubblica di Napoli in grayscale)


The work is an altar-monument (altarino) dedicated to a city-circumstance in which I happened to traverse one of my three youths and to which I have no wish to return.
The monument is aesthetically optimized. Without the baroque realisms which this city deserves (grey is perennially safe and never ludicrous).
And naturally is is transitional and ephemeral like all honest monuments. It moves between two basic principles. The text by Paolo Virno The horror of homelands and part of the film Youth by Paolo Sorentino, who is the same age as me, where the double appears of the retired Diego Maradona, a monument of himself, doing soccer practice with time’s ball and answering that he belongs not to youth but to the future.
So, then, using as tools the concepts of monument-youth-horror of homelands, with the aid of the deified Diego Maradona and with the help of the small oxymorons which make up our present, the work aspires to function subversively, even ironically, in relation to the concepts of return-memory-homeland- pubescence etc and think of the future which is the homeland of us all.

This slideshow requires JavaScript.

Γιώργος Παπαδάτος
ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ( ασπρόμαυρη Δημοκρατία της Νάπολης)
εγατάσταση, 2016

Το έργο είναι ένα  μνημείο-βωμός (altarino)  αφιερωμένο σε μια πόλη-συνθήκη στην οποία έτυχε να διανύσω μια από τις τρεις νεότητες μου και στην οποία δεν επιθυμώ να επιστρέψω. Το μνημείο είναι αισθητικοποιημένο. Χωρίς τους ρεαλιστικούς μπαροκισμούς που θα άξιζαν σ αυτή την πόλη (το γκρι είναι πάντα ασφαλές και ποτέ γελοίο).
Και φυσικά είναι μεταβατικό κι εφήμερο όπως όλα τα ειλικρινή μνημεία.
Κινείται ανάμεσα σε δυο βασικές αρχές. Το κείμενο του Πάολο Βίρνο Η φρίκη των πατρίδων και τμήμα της ταινίας του συνομήλικου μου Πάολο Σορεντίνο  Νιότη, όπου εμφανίζεται ο σωσίας του Ντιέγκο Μαραντόνα σε απόσυρση, μνημείο του εαυτού του, να προπονείται με το μπαλάκι του χρόνου και να απαντά ότι ανήκει όχι στη νιότη αλλά στο μέλλον. Με εργαλεία λοιπόν τις έννοιες  μνημείο- νεότης –φρίκη των πατρίδων, με τη συνδρομή του θεοποιημένου Ντιέγκο Μαραντόνα, και με τη βοήθεια των μικρών οξύμωρων από τα οποία αποτελείται το παρόν μας,  το έργο φιλοδοξεί να εργαστεί υπονομευτικά έως και ειρωνικά έναντι των εννοιών επιστροφή -μνήμη-πατρίδα- προεφηβική ηλικία κλπ, και να σκεφτεί το μέλλον στο οποίο βρίσκεται η πατρίδα όλων μας.