lizzie calligas


75×100 εκ

Lambda print, 2016


Friday night 11/12/15.

Lost on Petrou Ralli St., I am looking for Thivon st. It’s dark. I am at an intersection with a flyover that’s full of twists.

Although I have studied the map on the Internet and printed it, I am hopelessly confused. I call Isidorou, get a glimmer of orientation and forge on. Soon, I am lost again. This time I stop at a kiosk at an unknown street. The onwer gives me instructions. I start out again, become lost again. I stop at a second kiosk. Well done, I am actually on Thivon but going in the wrong direction. The nice kiosk owner provides a solution: See those lights over there?, he says. He points. Yes. That’s the Village Centre, that’s where you need to head to. Saved!,
My lighthouse is the iluuminated Vllage Centre. I manage to do a U turn on Thivon with eyes fixed on the Village. Now it is to my right. I call Isidorou again. Do you see the MacDonald’s? He says. We are a bit further down, across the street. A second lighthouse, this, I see it, I’ve made it. I park at the entrance. I meet up with colleagues who are all telling a a story about their adventure of the search for Mechanical Cultivation. I’m not the only one!Joy!
Inside the amphitheater-hall the presentation starts, a briefing by the organizers about the project. It is very interesting with a advertising spot about Nice in the 50s I think. Some personal testimonies about Nikea etc.
What I felt then, following the terrible confusion with the streets, was like I ‘d parachuted into an unfamiliar Earth. I couldn’t identify with anything at all and I had no interest whatsoever in the case of Nikea. Afterwards, we were led to the space where the exhibition will be held, the gymnasium. There, I found My space. Imediately. This sense of being an Alien became suddenly very strong. A place with no color or smell, white, bright with neon, and ourselves.
Thankfully, I had my old mobile with me and started taking photographs, a bit automatically, without thinking, just so I could record the sense I was having. Getting back to my home, without getting lost this time, I knew what I wanted to do. This sense of being an Alien falling from the Sky into a foreign Earth, with only one guiding light, and finding refuge in an indefinable edifice. I would be interested in finding out some information about the history of Mechanical Cultivation, just so I can reconcile myself a little with this strange name.

The white space with the black partitions(I remember Malevic), the red and yellow glimers on the black windows, the empty, enormous gym space with the grey marble floor, a few white plastic chairs and all of us gathered at one end, nibbling crackers and sipping wine, exchanging greetings, asking questions, talking…

February 2016, LIZZIE CALLIGAS


Λίζη Καλλιγά

75×100 εκ

Lambda print, 2016

Βράδυ Παρασκευής 11/12/15.

Χαμένη στην Πέτρου Ράλλη, αναζητώ την Θηβών.Σκοτάδι. Βρίσκομαι σε έναν κόμβο με ανισόπεδες διαβάσεις, πολύ στριφογυριστές.

Παρ όλω που έχω μελετήσει και τυπώσει τον χάρτη από το ιντερνέτ, μπερδεύομαι απελπιστικά. Τηλεφωνώ στον Ισιδώρου, κάτι καταλαβαίνω και προχωρώ. Ξαναχάνομαι. Τώρα σταματώ σε περιπτερά σε άγνωστο δρόμο. Μου δίνει οδηγίες, Ξεκινώ ξανά, ξαναχάνομαι. Δεύτερο περίπτερο, σταματώ. Μπράβο μου, τώρα είμαι στη Θηβών αλλά στην αντίθετη κατεύθυνση. Ο καλός περιπτεράς μου δίνει την λύση, μου λέει: Βλέπετε εκείνα τα φώτα;;;; Μου δείχνει. Ναι. Είναι το Village Center, πρός τα εκεί πρέπει να πάτε. Σώθηκα, σκέφθηκα.
Φάρος μου είναι το Village Center με τα φώτα του. Καταφέρνω να κάνω U TURN στη Θηβών με τα μάτια καρφωμένα στο Village. Τώρα είναι δεξιά μου. Ξανατηλεφωνώ στον Ισδώρου, Βλέπεις το Mac Donald ; μου λέει.. Είμαστε λίγο πιο κάτω, απέναντι. Αλλος φάρος αυτός, σώθηκα, το βρήκα. Πάρκαρα στην είσοδο. Φτάνοντας συνάντησα φίλους και συναδέλφους που διηγούνται μια ιστορία για την περιπέτεια της αναζήτησης της Μηχανικής Καλλιέργειας. Δεν είμαι μόνη! Χαρά!
Μέσα στην αίθουσα-αμφιθέατρο αρχίζει η παρουσίαση, ενημέρωση από τους συντελεστές σχετικά με το πρότζεκτ. Πολύ ενδιαφέρουσα, με ένα παλιό φιλμάκι διαφημιστικό για την Νίκαια του 50 νομίζω. Κάποιες προσωπικές μαρτυρίες για την Νίκαια κλπ.
Αυτό που αισθάνθηκα τότε και μετά το φοβερό μπέρδεμα με τους δρόμους, είναι ότι ήταν σαν να είχα πέσει με αλεξίπτωτο σε μια άγνωστη Γη. Δεν ταυτιζόμουν με απολύτως τίποτα και ούτε ένοιωσα να με ενδιαφέρει ν’ ασχοληθώ με την περίπτωση Νίκαια. Μετά οδηγηθήκαμε στην αίθουσα που θα γίνει η έκθεση, το γυμναστήριο του χώρου. Εκεί βρήκα τον τόπο μου. Αμέσως. Η αίσθηση του Alien, έγινε απότομα πολύ δυνατή. Ενας τόπος, άχρωμος, άοσμος, άσπρος, φωτεινός με νέον και εμείς, και εγώ.
Ευτυχώς είχα μαζί μου το παλιό κινητό μου και άρχισα να τραβώ φωτογραφίες, κάπως αυτόματα, χωρίς να σκέφτομαι, έτσι για να καταγράψω κάπως την αίσθηση που είχα. Γυρίζοντας σπίτι μου, χωρίς να χαθώ αυτή τη φορά, ήξερα τι ήθελα να κάνω. Την αίσθηση του Ξένου που πέφτει από τον ουρανό σε ξένη Γη, με φάρο μόνο ένα φως, και βρίσκει καταφύγιο σε έναν απροσδιόριστης ταυτότητας οικοδόμημα. Θα με ενδιέφερε να μάθω κάποιες πληροφορίες σχετικά με την ιστορία της Μηχανικής Καλλιέργειας, έτσι για να συμφιλιωθώ λίγο με το άγνωστο παράξενο όνομα.
Ο λευκός χώρος, τα μαύρα πανώ, (θυμάμαι τον Μάλεβιτς) οι κόκκινες και κίτρινες ανταύγειες στα μαύρα παράθυρα, ο κενός αχανής χώρος-γυμναστήριο με το γκρι μαρμάρινο δάπεδο, λίγες άσπρες πλαστικές καρέκλες και όλοι εμείς μαζεμένοι στη μια άκρη να τσιμπολογούμε κρακεράκια και να πίνουμε κρασάκι, χαιρετώντας, ρωτώντας, κουβεντιάζοντας…..

Φεβρουάριος 2016, Λίζη Καλλιγά