nadia kalara

Nadia Kalara
HERE WE ARE…HOME AT LAST #2: Prosymni 1958

Video, Colour, sound, Duration: 10’, 2016



The video Prosymni 1958 is the second part of the artistic project in progress with the general title HERE WE ARE…HOME AT LAST. The first part, Athens-Corinth National Highway, was presented in the form of an installation at the Cheap Art gallery in November 2013, in the context of the research forum Urbanism for Dummies curated by Salon De Vortex.
An amateur documentary of 1958 reached me via relatives on my mother’s side, migrants to Sweden. The video, in all likelihood recorded on super 8, records the visit of a migrant to the US, to his village Prosymni, in the prefecture of Argolida which is my mother’s place of origin. The invitaion to participate in the exhibition Nice! Stories from the West Side, was the occasion for me to retrieve and process this audiovisual material from my personal archive.
I processed some of the film’s frames with the intention mainly of offering comment on the memory of the image. At all events, the video Prosymni 1958 may be read as an annex to the text Athens-Corinth National Highway. Working on the original material, so closely related to my family’s narrative does not reflect, as one might think, a search for a “lost” personal identity. Rather, it offers for now, the best occasion for exploring the issues posited by the exhibition. In attempting to relate those issues to the operations of the cinematic model in the artwork, I borrow the words of Pier Paolo Passolini: “Montage effects on the material of the film […] what death actualizes on life”. The project continues.


Νάντια Καλαρά
HERE WE ARE…HOME AT LAST #2: Προσύμνη 1958
Διάρκεια: 10min
Έγχρωμο, ήχος, 2016

Το βίντεο Προσύμνη 1958, αποτελεί το δεύτερο μέρος του εικαστικού πρότζεκτ σε εξέλιξη με τον γενικό τίτλο HERE WE ARE…HOME AT LAST. Tο πρώτο μέρος Εθνική οδός Αθηνών- Κορίνθου, παρουσιάστηκε με τη μορφή εγκατάστασης στην γκαλερί Cheap Art τον Νοέμβριο του 2013, στα πλαίσια του ερευνητικού εγχειρήματος Urbanism for Dummies σε επιμέλεια Salon de Vortex.

Ενα ερασιτεχνικό ντοκιμαντέρ του 1958 έφτασε στα χέρια μου μέσω συγγενών από την πλευρά της μητέρας μου, μεταναστών στη Σουηδία. Το βίντεο, πιθανότατα κινηματογραφημένο σε super 8, καταγράφει την επίσκεψη κάποιου μετανάστη στην Αμερική στο χωριό καταγωγής του Προσύμνη του νομού Αργολίδας που είναι και ο τόπος καταγωγής της μητέρας μου. Η πρόσκληση για συμμετοχή μου στην έκθεση Nice! Ιστορίες από τη Δυτική πλευρά, στάθηκε η αφορμή για την ανάσυρση και την επεξεργασία του συγκεκριμένου οπτικοακουστικού υλικού από το προσωπικό μου αρχείο. Επεξεργάστηκα κάποια από τα πλάνα της ταινίας με την πρόθεση να σχολιάσω κυρίως το ζήτημα της μνήμης της εικόνας. Σε κάθε περίπτωση, το βίντεο Προσύμνη 1958 μπορεί να διαβαστεί και ως παράρτημα στο κείμενο Εθνική οδός Αθηνών- Κορίνθου. Η επεξεργασία του αρχικού υλικού που τόσο στενά σχετίζεται με το οικογενειακό μου αφήγημα δεν αντανακλά οπως θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς, την αναζήτηση κάποιας «χαμένης» προσωπικής ταυτότητας. Μάλλον προσφέρει προς το παρόν, την καλύτερη αφορμή για μια διερώτηση των ζητημάτων που θέτει η θεματική της έκθεσης. Επιχειρώντας να συνδέσω αυτά τα ζητήματα με τις λειτουργίες του κινηματογραφικού μοντέλου στο έργο τέχνης, δανείζομαι τα λόγια του Πιερ Πάολο Παζολίνι: «Το μοντάζ πραγματοποιεί πανω στο υλικό της ταινίας, […] αυτό που ο θάνατος επιτελεί στη ζωή». Το έργο συνεχίζεται.