tassos langis


[a]NIKAIA - flyer
HD, Colour, 33’

Walking through Nikaia sooner or later one realizes that out of the western suburbs, this is where history is still inscribed, from within. Underneath the newly erected apartment buildings, in the shadow of pharaonic malls, its natural dimension is ever present; there are signs of it everywhere. It is visible on walls and ruins, on street corners, in the architecture of the refugee homesteads, within the very fabric of urban organization with the side streets and the squares. Nikaia – officially characterized as a martyred town – is today on the verge of a turning point. The metro works and the station’s imminent operation are expected to change the lives of its people.

Subscribing to Orhan Pamuk’s thesis that “the future of museums is inside our own homes”*, the film passes through the city, through objects, houses and the stories of the people who inhabit them or once lived there.

The objects rooted inside the homes, relics and heirlooms most of them brought from afar, placed with care and ingenuity in their natural spots project, here and now, their own narratives. Next to them, or in between, everyday stories are told, at once rich and humane, which explore and reveal life’s vicissitudes and the odyssey of modern man. Being inside the event, historic and personal, memory consists of not leaving it, staying in it and going back through it from within. The unseen is uttered and what is uttered becomes manifest.

* 11th thesis, a modest manifesto for museums, The Museum of Innocence http://en.masumiyetmuzesi.org/page/a-modest-manifesto-for-museums


τάσος λάγγης
[α]ΝΙΚΑΙΑ – Σύνοψη

HD, Έγχρωμο, διάρκεια: 33

Αν περπατήσει κανείς στη Νίκαια, αργά ή γρήγορα αντιλαμβάνεται ότι από τις δυτικές συνοικίες, εκεί η ιστορία είναι χαραγμένη ακόμα στο εσωτερικό της. Κάτω από τις νεόδμητες πολυκατοικίες, στη σκιά φαραωνικών εμπορικών κέντρων, η φυσική της διάσταση είναι παντού, υπάρχουν παντού σημάδια. Περιγράφεται στους τοίχους και στα χαλάσματα , στις γωνιές των δρόμων, στην αρχιτεκτονική των προσφυγικών σπιτιών, στον ιστό της πολεοδομικής οργάνωσης με τις παρόδους και τις πλατείες. Η Νίκαια – χαρακτηρισμένη επίσημα μαρτυρική πόλη – σήμερα βρίσκεται στο μεταίχμιο μιας καθοριστικής αλλαγής. Τα έργα του μετρό και η επικείμενη λειτουργία του σταθμού αναμένεται να αλλάξουν τη ζωή των κατοίκων της.

Ξεκινώντας από τη θέση του Orhan Pamuk, ότι «το μέλλον των μουσείων βρίσκεται μέσα στα ίδια μας τα σπίτια»*, η ταινία περνά μέσα από τη πόλη, μέσα από τα αντικείμενα, τα σπίτια και τις ιστορίες των ανθρώπων που τα κατοικούν ή πέρασαν από αυτήν.

Τα αντικείμενα ριζωμένα στα σπίτια, κειμήλια τα περισσότερα, φερμένα από μακριά, τοποθετημένα με φροντίδα και εφευρετικότητα στους φυσικούς τους χώρους, εκπέμπουν ήδη, εδώ και τώρα, τις δικές τους αφηγήσεις. Δίπλα τους ή και ανάμεσα, ακούγονται ιστορίες συνηθισμένες, καθημερινές, ταυτόχρονα πλούσιες και ανθρώπινες που εξερευνούν και αποκαλύπτουν το σύμπαν της ζωής και την οδύσσεια του σύγχρονου ανθρώπου. Η μνήμη διαμένει μέσα στα ιστορικά και στα προσωπικά συμβάντα και με τον λόγο επιστρέφει σ αυτά, από μέσα. Το αόρατο λέγεται και ότι λέγεται, φαίνεται.

* 11η θέση του μετριοπαθούς μανιφέστου για τα μουσεία , Μουσείο της Αθωότητας http://en.masumiyetmuzesi.org/page/amodestmanifestoformuseums