vaggelis artemis


installation and video.2016

We have become trapped in some images of places where we lived Vague memories repeating in the exact same dream. The agitation of memories. The return journey and narratives told along the way. Old stories, fathers and sons. To the question of whether the return is possible, we need to ask ourselves if we’ve actually left. The place and the things, when everything started for us, remain with us even if sometimes we might have thought them forgotten or indistinct. At other times, too, we never do part with them. The paternal home as a shell, fixed image, construction, travels through the city on a return journey. Closed off and inexplicable, the trace of a dream sometimes suddenly takes form, overturning the boundaries of time and space.

Βαγγέλης Αρτέμης


Έχουμε εγκλωβιστεί σε κάποιες εικόνες από μέρη που ζήσαμε. Θολές αναμνήσεις που επαναλαμβάνονται στο ίδιο ακριβώς όνειρο.
Η αναταραχή των αναμνήσεων. Πορεία γυρισμού και καθ’ οδόν αφηγήσεις. Παλιές ιστορίες, πατέρες και γιοί. Στο ερώτημα αν είναι δυνατή η επιστροφή, πρέπει να αναρωτηθούμε αν πράγματι έχουμε φύγει. Ο τόπος και τα πράγματα, όταν όλα ξεκίνησαν για μας, παραμένουν μαζί μας, ακόμα κι αν κάποιες φορές τα θεωρήσαμε ξεχασμένα και θολά. Άλλες φορές πάλι, δεν τ’ αποχωριζόμαστε ποτέ. Το πατρικό σπίτι ως κέλυφος, έμμονη εικόνα, κατασκευή, ταξιδεύει στην πόλη σε μια πορεία επιστροφής. Κλειστό και ανεξήγητο, ένα ίχνος ονείρου που παίρνει ξαφνικά μορφή, ανατρέποντας τα όρια του χώρου και του χρόνου.